IT
SQ
ENAsgjë e re nën qiellin e Tiranës
Është dita e shtatë e valës së re të protestave, që nisi më 13 tetor. Në më pak se një javë, Tirana ka parë se si marshimet u shndërruan në një përplasje gjithnjë e më të ashpër: shkolla në protestë, rrugë nën mbikëqyrjen e policisë, dyqane të mbyllura dhe ndërtesa publike të përfshira nga flakët. Njoftimet zyrtare numërojnë të arrestuar e të plagosur, por nuk shpjegojnë vetvetiu se si një protestë për arsimin u kthye në një krizë që ka përfshirë vendin. Dhe, mbi të gjitha, nuk shpjegojnë përse, tridhjetë e gjashtë vjet pas rënies së sistemit njëpartiak, janë sërish të rinjtë ata që e detyrojnë Shqipërinë të pyesë veten për të ardhmen e saj [1, 14].
Mjafton të ndjekësh rrjedhën e ngjarjeve për të kuptuar se historia nuk filloi përpara një ministrie. Përpara autobotëve me ujë dhe koktejve Molotov ishte një flamingo rozë, simbol i mbrojtjes së ligatinave të Nartës–Zvërnecit. Përpara kërkesave për dorëheqje ishte një kundërshtim mjedisor. Më pas erdhën studentët dhe, bashkë me ta, pyetjet që vendi i njeh prej kohësh: çfarë vlere ka një diplomë, sa kushton të qëndrosh në vendin tënd, kush e përfaqëson një brez që nuk e gjen veten te përgjigjet e politikës? Në vitin 1990 kërkohej e drejta për të zgjedhur; në vitin 2018 kërkohej një universitet realisht i përballueshëm; në vitin 2026 debati prek vetë besueshmërinë e institucioneve. Tri periudha të ndryshme, jo e njëjta kryengritje që përsëritet [3, 4, 18].
Mbrojtja e bregdetit dhe e ligatinave i dha një simbol të dallueshëm të ashtuquajturit “Revolucioni i Flamingove”.
Në muajt pasues, kërkesave mjedisore iu shtuan akuzat për korrupsion, kërkesat për arsimin dhe kritikat ndaj përfaqësimit politik.
Një protestë nuk lind kurrë nga një imazh i vetëm. Por në një imazh mund të gjejë mënyrën për t’u dëgjuar.
Nga laguna e Nartës në rrugët e Tiranës
Shkëndija e parë nuk erdhi nga studentët. Që nga fundi i majit, aktivistë dhe banorë kundërshtuan një projekt zhvillimi turistik në zonën bregdetare Nartë–Zvërnec, një ekosistem ligatinash dhe habitatesh natyrore. Flamingoja u bë menjëherë shenja dalluese e kësaj lëvizjeje: një krijesë e brishtë përballë vizionit të një bregdeti të destinuar për investime të mëdha. Projekti lidhet me nisma të mbështetura nga Jared Kushner; ndaj tij janë ngritur kundërshtime mjedisore dhe pretendime për pronësinë e disa tokave. Për këto të fundit, Reuters ka sqaruar se nuk ka gjetur prova për shkelje nga ana e Kushnerit. Ky dallim është thelbësor, ashtu si edhe një tjetër: protestat e mëvonshme studentore nuk lindën me të njëjtat kërkesa. Ato u bashkuan me protestën mjedisore sepse, në një çast të caktuar, identifikuan të njëjtin bashkëbisedues politik [1, 21].
Nga 13 tetori. Kur protesta ndryshon zë
Më 13 tetor ndryshon karakteri i mobilizimit. Nismave për mbrojtjen e territorit u bashkohen ato të studentëve dhe gjimnazistëve, të cilët denoncojnë koston e studimeve, kushtet në universitete dhe mungesën e perspektivave profesionale. Protesta nxjerr në rrugë edhe pakënaqësinë për pabarazitë dhe akuzat për korrupsion ndaj institucioneve. Nuk ka vetëm një zë: mes protestuesve bashkëjetojnë kërkesat për reforma dhe për ndryshimin e qeverisë, protesta sociale dhe kritika ndaj gjithë klasës politike. Pikërisht kjo shumëllojshmëri, më shumë se përmasat e turmave, tregon se çështja ka shkuar përtej konfliktit fillestar [1, 2, 18].
Ditët nga 13 deri më 16 tetor shënojnë përshkallëzimin e parë. Në Tiranë, trysnia përqendrohet te ndërtesat e pushtetit, ndërsa policia përdor autobotë me ujë dhe gaz lotsjellës. Dëmtohen ministri, banka dhe biznese; mes objekteve të goditura është edhe një pikë shitjeje e One Albania. Dhuna duhet dokumentuar dhe përgjegjësitë individuale duhen ndjekur, jo të shndërrohen në etiketë për të gjithë protestuesit. Po ashtu, sulmi ndaj një dyqani telefonie nuk lejon të flitet, pa prova të tjera, për sabotim të komunikimeve: burimet e shqyrtuara nuk vërtetojnë një ndërprerje të qëllimshme të sinjalit telefonik [1, 2, 16].
Më 17 tetor kriza prek vende me peshë të veçantë në jetën institucionale shqiptare. Hedhja e koktejve Molotov dhe zjarret prekin hyrjen e ish-Hotel Dajtit, që sot përdoret nga Banka e Shqipërisë, si dhe zonën e Gjykatës së Lartë. Pamjet janë të forta, por përgjegjësitë për veprimet konkrete duhet të përcaktohen nga hetimet. Po atë ditë, drejtori i përgjithshëm i Policisë, Skënder Hita, njofton pezullimin e shtatë punonjësve për tejkalime të mundshme në përdorimin e forcës. Shteti duhet ta ndalë dhunën, por njëkohësisht duhet të japë llogari për mënyrën se si e ushtron pushtetin [8–10].
Të nesërmen, të dielën më 18 tetor, protestat arrijnë ditën e gjashtë radhazi në kryeqytet. Përplasjet përsëriten dhe një zjarr përfshin katin përdhes të Komisariatit të Policisë nr. 3. Gurë dhe mjete ndezëse hidhen ndaj punonjësve të policisë; ndërhyrja, sipas kronikave, përfshin autobotë me ujë, gaz lotsjellës dhe plumba gome. Ministria e Shëndetësisë raporton se atë ditë morën ndihmë 28 persona, mes tyre policë, protestues, kalimtarë dhe një gazetare. Pra, pas fjalës “përplasje” qëndrojnë situata dhe njerëz të ndryshëm. T’i reduktosh të gjitha në një konflikt mes dy kampeve do të ishte një thjeshtim i padrejtë dhe pak i dobishëm për t’i kuptuar [14, 20, 22].
Një protestë e përhapur, qytet pas qyteti
Jashtë Tiranës, ndërkohë, protesta nuk ka kudo të njëjtën pamje. Lezha, Shkodra, Elbasani, Korça, Durrësi dhe Vlora përmenden në kronikat e marshimeve; në Laç dhe Burrel raportohen bojkotime të mësimit dhe nisma të gjimnazistëve, ndërsa lajme vijnë edhe nga Lushnja, Kukësi dhe Divjaka. Në disa qytete manifestimet mbeten kryesisht tubime dhe bojkotime të orëve mësimore; në të tjera regjistrohen tensione dhe dëme. Harta që shoqëron këtë artikull dallon vendin simbolik të protestës mjedisore nga qytetet e përfshira: vijat që i lidhin nuk paraqesin itinerarin e një lëvizjeje, as një varg ngjarjesh të ndodhura njëkohësisht. Ajo është gjeografia e një pakënaqësie të përhapur, jo e një marshimi [7, 12, 27].
Përhapja territoriale na fton ta krahasojmë më saktë të tashmen me të kaluarën. Në vitin 1990, qendra fillestare e protestës ishte Qyteti Studenti në Tiranë, por ajo që ndodhi atje përshpejtoi një shndërrim kombëtar. Në vitin 2018, pakënaqësia universitare lidhi studentë dhe universitete të qyteteve të ndryshme. Sot, krahas tubimeve, shfaqen bojkotimet e mësimit dhe nismat e gjimnazistëve. Nuk është gjeografia ajo që i bën të njëjta këto tri periudha, por fakti që një kërkesë e lindur në një vend të caktuar përfundon duke vënë në pikëpyetje të ardhmen e gjithë vendit [3, 4, 7, 12].
Të rinjtë, familjet, gjykatat
Edhe gjuha e shifrave kërkon kujdes. Më 16 tetor, policia njofton 56 arrestime për ngjarjet e një dite më parë, mes tyre 16 të mitur të moshës 15–17 vjeç, si edhe procedim penal për 97 persona. Më 17 tetor, Hita paraqet një bilanc më të gjerë: 167 të arrestuar, 388 persona të tjerë nën procedim penal dhe 132 policë të plagosur. Të nesërmen, ANSA raporton një total prej 194 të arrestuarish në të gjithë vendin. Këto bilance u përkasin momenteve dhe fushave të ndryshme të raportimit: ato nuk duhen mbledhur me njëri-tjetrin dhe as ngatërruar me vendime gjyqësore. Përtej rritjes së shifrave, del në pah pjesëmarrja e adoleshentëve në një krizë që tashmë prek shkollën, familjet dhe drejtësinë [6, 9, 14].
Më 18 tetor vijnë edhe vendimet e para për masat e sigurimit që prekin drejtpërdrejt më të rinjtë. Në Tiranë, për 24 të mitur caktohen masa jo me burgim: njëzet e një vendosen nën mbikëqyrjen e familjarëve, ndërsa tre detyrohen të paraqiten periodikisht. Në Durrës, për njëzet e dy të rinj gjykata cakton katër masa arresti në shtëpi dhe tetëmbëdhjetë masa detyrimi për paraqitje. Nuk bëhet fjalë për vendime përfundimtare mbi fajësinë. Megjithatë, pamja ka një domethënie që shkon përtej dosjeve: nxënës, prindër dhe autoritete gjyqësore gjenden në të njëjtën ngjarje që, pak javë më parë, dukej se kishte të bënte kryesisht me mbrojtjen e një territori [15, 23].
Kufijtë e të drejtave
Çështja e të drejtave shtrihet në të dyja anët e sheshit. Avokati i Popullit kishte nisur që më 13 tetor një hetim me nismën e vet për përdorimin e forcës; në konstatimet paraprake janë raportuar shenja të mundshme dhune ndaj të ndaluarve dhe probleme në procedurat që lidhen me disa të mitur. Shtatë pezullimet e njoftuara nga policia nuk janë dënime dhe as denoncimet e protestuesve nuk mund t’i zëvendësojnë verifikimet. Por ato dëshmojnë se kontrolli demokratik ndaj forcave të rendit është pjesë e kësaj historie, jo një hollësi anësore. E njëjta gjë vlen për të drejtën për ta raportuar atë: më 18 tetor, Asociacioni i Gazetarëve të Shqipërisë raporton të paktën shtatëmbëdhjetë incidente ndaj gazetarëve dhe punonjësve të medias nga 13 deri më 17 tetor, duke ia atribuar shumicën veprimeve të denoncuara të policëve, dy sulmeve të protestuesve dhe një personave të maskuar e të paidentifikuar [9, 11, 13, 17, 25].
Beteja për të përcaktuar kuptimin e krizës përfshin edhe politikën. Edi Rama, në pushtet që nga viti 2013 dhe i rizgjedhur më 2025, i refuzon kërkesat për dorëheqje, dënon dhunën dhe thotë se ajo mund të dëmtojë rrugën evropiane të Shqipërisë. Më 18 tetor shprehet i gatshëm të takohet me studentët. Në të njëjtën kohë, Komisioni Evropian rikujton të drejtën për të protestuar në mënyrë paqësore dhe nevojën për të shmangur dhunën. Opozita mbështet protestat, por disa të rinj distancohen edhe nga partitë që kanë alternuar pushtetin pas vitit 1990: jo çdo protestues kërkon të njëjtën zgjidhje politike [18, 24].
Rama ka folur gjithashtu për një dron të dyshuar me lëndë shpërthyese, të neutralizuar pranë selisë së qeverisë, dhe ka përmendur ndërhyrje nga jashtë, duke treguar Rusinë dhe Iranin. Këto janë deklarata me rëndësi politike, jo përfundime hetimore të provuara publikisht nga burimet e shqyrtuara. Më 19 tetor, ministri i Brendshëm Ervin Demo komentoi sulmin ndaj komisariatit të policisë. Mes alarmit të qeverisë, kërkesës së studentëve për ndryshim dhe kritikave të opozitës, Shqipëria përballet me një konflikt që nuk mund të reduktohet në alternativën e thjeshtë mes rendit dhe çrregullimit. Pyetja është nëse institucionet do të arrijnë ta kthejnë përballjen brenda një kuadri garancish dhe përgjigjesh të verifikueshme [19, 20, 26].
Dhjetor 1990. Sheshi që kërkonte lirinë
Më 8 dhjetor 1990, nga Qyteti Studenti në Tiranë, një grup studentësh nxjerr jashtë konvikteve pakënaqësinë e grumbulluar gjatë viteve të fundit të regjimit. Shqipëria qeveriset ende nga Partia e Punës, Ramiz Alia ka marrë trashëgiminë politike të Enver Hoxhës dhe vendi, nga një izolim gjithnjë e më i vështirë për t’u përballuar, vështron ndryshimet në Evropën Lindore. Kërkesat e para për jetën universitare shndërrohen në kërkesa politike: liri shprehjeje, e drejtë organizimi, pluralizëm. Nuk është thjesht çështje fjalësh. Kur mungon mundësia për të zgjedhur qeveritarët, të protestosh do të thotë, para së gjithash, të kërkosh një hapësirë publike ku mospajtimi të mund të ekzistojë [3].
Më 11 dhjetor pranohet pluralizmi politik; të nesërmen themelohet Partia Demokratike. Sistemi nuk bie brenda një nate dhe tranzicioni do të shënohet nga etapa të vështira, por diçka tashmë është bërë e pakthyeshme. Do të ishte gabim t’ua atribuonim gjithçka studentëve: ndikojnë kriza ekonomike, zhvillimet ndërkombëtare, roli i intelektualëve dhe përçarjet brenda pushtetit. Megjithatë, mbetet fakti se një brez, deri atëherë i përjashtuar nga politika, ndihmoi të hapej rruga. Ai nuk protestonte për të përmirësuar një institucion: kërkonte të fitonte më në fund të drejtën për ta kundërshtuar [3].
Dhjetor 2018. Kur liria nuk mjafton
Njëzet e tetë vjet më vonë, universitetet bëhen sërish pikënisja. Këtë herë askush nuk ka nevojë të fitojë të drejtën formale për të themeluar një parti: pluralizmi ekziston, Shqipëria është anëtare e NATO-s dhe perspektiva evropiane drejton diskursin publik. Studentët dalin në rrugë kundër tarifave, pagesave të tjera, kushteve të konvikteve dhe mangësive të shërbimeve universitare. Ata paraqesin tetë kërkesa. Ajo që është në lojë ndryshon nga viti 1990, por lidhet me një premtim të atij tranzicioni: të mund të studiosh, të zhvillohesh dhe të ndërtosh të ardhmen pa u shndërruar gjendja ekonomike në pengesë [4].
Shumë të rinj i mbajnë partitë politike në distancë, sepse dyshojnë se protesta e tyre duhet të kthehet në flamur të shumicës apo të opozitës. Qeveria përgjigjet me “Paktin për Universitetin” dhe njofton masa për kostot dhe sistemin akademik. Disa masa zbatohen; jo të gjitha çështjet e ngritura gjejnë zgjidhje të qëndrueshme. Viti 2018 nuk është një version më i vogël i vitit 1990: ai është më shumë një vazhdim i pakëndshëm i tij. Liria për të zgjedhur kush qeveris është një arritje vendimtare; ajo nuk e zhduk vetvetiu problemin e mundësive për ata që duhet të jetojnë brenda atij sistemi [4, 5].
2026. Një brez që nuk dëshiron vetëm të protestojë
Viti 2026 sjell një pyetje që nuk mund të mbetet as brenda auditorëve, as në plazhet e bregdetit. Çfarë do të thotë të rritesh në një vend ku kryeqyteti ndryshon pamje me shpejtësi mbresëlënëse, ndërsa një pjesë e të rinjve vazhdon ta përfytyrojë punën dhe jetën e vet diku tjetër? Në intervistat e marra gjatë protestave përsëritet mosbesimi ndaj qeverisë dhe, për disa, ndaj gjithë klasës drejtuese të formuar pas vitit 1990. Kjo nuk është ndjenja e të gjithë protestuesve dhe nuk provon, në vetvete, dështimin e demokracisë shqiptare. Por tregon një hendek: procedurat e konsoliduara demokratike mund të bashkëjetojnë me një përfaqësim që perceptohet si i largët [1, 18, 24].
Ekziston edhe një çështje që e lidh të tashmen me një arritje themelore të vitit 1990: e drejta për të shprehur mospajtim dhe për t’u informuar. Sulmet dhe zjarret nuk janë ushtrim paqësor i lirisë së protestës dhe përgjegjësitë individuale duhen hetuar. Por edhe përdorimi i forcës nga shteti ka kufij, sidomos kur përfshihen të mitur, dhe gazetarët duhet ta kryejnë punën pa kërcënime. Në vitin 1990 ato hapësira lirie duheshin fituar; në vitin 2026 çështja është se si të mbrohen kur institucionet gjenden nën trysninë më të madhe. Historia nuk fillon nga e para, por vë në provë konkrete atë që fitoi një brez i mëparshëm [3, 11, 17, 25].
1990–2018–2026. Filli që lidh pa i ngatërruar
Në vitin 1990, për shumë studentë, e ardhmja kishte emrin e lirisë politike. Në vitin 2018 ajo merrte formën e një universiteti më të përballueshëm dhe të shërbimeve që u jepnin përmbajtje të drejtave. Në tetor 2026 ajo përfshin territorin, punën, besimin te institucionet dhe madje mënyrën se si shteti e trajton konfliktin shoqëror. Nuk janë tri kapituj të këmbyeshëm. Protesta e parë zhvillohet nën një regjim njëpartiak; dy të tjerat në një rend pluralist. Ngatërrimi i këtyre konteksteve do t’ia hiqte vlerën pikërisht historisë që duam të tregojmë.
E megjithatë, nga një brez te tjetri kalon një pyetje e ngjashme, e shprehur çdo herë në një gjuhë tjetër: kujt i përket e ardhmja e vendit? Kush mund të vendosë për të, kush i ka mjetet për ta ndërtuar, kush e ndien se dëgjohet? Dhjetori 1990 ndryshoi mundësitë politike; dhjetori 2018 mati largësinë mes atyre mundësive dhe kushteve konkrete të studimit. Tetori 2026 nxjerr në pah një shqetësim më të gjerë, ku një pjesë e rinisë druhet se edhe alternativat e disponueshme nuk i përmbushin pritshmëritë e saj. Ky është një interpretim i lëvizjes, jo një verdikt për gjithë shoqërinë shqiptare.
Ndërkohë, Tirana nuk ka mbetur në vend. Kullat e reja, turizmi, lidhjet ndërkombëtare dhe procesi i negociatave drejt Bashkimit Evropian dëshmojnë ndryshime reale. Por qytetet mund të ndryshojnë më shpejt sesa mundësitë që u ofrojnë banorëve. Kështu, edhe Evropa hyn në debat: qeveria paralajmëron se dhuna mund ta pengojë integrimin; një pjesë e të rinjve kërkon që afrimi me Evropën të nënkuptojë edhe institucione të përgjegjshme, arsim të përballueshëm dhe liri reale. Nuk mjafton të zgjedhësh njërën prej këtyre dy fjalive: duhet të kuptosh cilat kushte i bëjnë të mundura të dyja [18].
Në vitin 1990 studentët ndihmuan që zgjedhja të bëhej e mundur. Në vitin 2018 kërkuan që zgjedhja të krijonte mundësi. Në vitin 2026, ndërkohë që ngjarjet mbeten të hapura dhe askush nuk mund ta dijë përfundimin e tyre, një pjesë e të rinjve pyet nëse këto mundësi janë vërtet të arritshme. Pikërisht këtu titulli pushon së qeni një gjykim pesimist dhe bëhet pyetje drejtuar historisë. Jo nëse Tirana ka ndryshuar — ajo ka ndryshuar thellësisht — por sa nga ky ndryshim ka hyrë në jetën e atyre që, edhe një herë, ndiejnë nevojën të dalin në rrugë.
Burimet dokumentare
[1] Reuters, 16 tetor 2026 — Protestat studentore, përhapja gjeografike, qëndrimet e protestuesve dhe deklaratat zyrtare. Hap burimin origjinal
[2] Reuters, 15 tetor 2026 — Përplasjet dhe reagimi i qeverisë. Hap burimin origjinal
[3] Arjan Shahini, 2021 — Sullied: The Albanian Student Movement of December 1990, Frontiers in Political Science. Hap burimin origjinal
[4] Xinhua, 17 dhjetor 2018 — Tetë kërkesat e lëvizjes studentore. Hap burimin origjinal
[5] Qeveria shqiptare, 26 dhjetor 2018 — Dokument qeveritar mbi Paktin për Universitetin. Hap burimin origjinal
[6] Euronews Albania, 16 tetor 2026 — Njoftim i policisë: 56 arrestime, 16 të mitur 15–17 vjeç, 97 persona nën procedim penal dhe 24 policë të plagosur. Hap burimin origjinal
[7] Dukagjini, 16 tetor 2026 — Shtrirja e mobilizimit dhe protestat/bojkotimet e mësimit edhe në Lezhë, Shkodër, Elbasan, Korçë, Laç e Burrel; raportime të tjera nga Vlora e Lushnja. Hap burimin origjinal
[8] Reuters, 17 tetor 2026 — Dita e pestë e protestave; përplasjet, reagimi i policisë dhe qëndrimet e protestuesve. Burimi
[9] Euronews Albania, 17 tetor 2026, ora 16:20 — Deklaratat e drejtorit të Policisë Skënder Hita për bilancet dhe shtatë policët e pezulluar. Burimi
[10] ANSA, 17 tetor 2026, ora 20:39 — Koktej Molotov dhe zjarre pranë një godine të Bankës së Shqipërisë, Gjykatës së Lartë dhe një institucioni krediti. Burimi
[11] Avokati i Popullit, 13 tetor 2026 — Nisja e hetimit me nismë të vet për përdorimin e forcës gjatë protestave. Burimi
[12] Citizens.al, 16 tetor 2026 — Raportim mbi protestat dhe bojkotimet e mësimit jashtë Tiranës. Burimi
[13] Euronews Albania, 16 tetor 2026, ora 20:12 — Konstatimet paraprake të Avokatit të Popullit: 214 persona të takuar, 26 me shenja dhune dhe probleme në procedurat për disa të mitur. Burimi
[14] ANSA, 18 tetor 2026 — Dita e gjashtë, zjarri në një komisariat dhe numri i raportuar prej 194 të arrestuarish. Burimi
[15] Euronews Albania, 18 tetor 2026 — Masa sigurimi ndaj 24 të miturve: 21 nën mbikëqyrjen e familjes dhe 3 me detyrim paraqitjeje. Burimi
[16] Shqiptarja.com, 15 tetor 2026 — Dëmtime dhe plaçkitje në një pikë shitjeje të One Albania. Burimi
[17] AGSH, njoftim i 18 tetorit 2026 — Të paktën 17 incidente të dokumentuara ndaj gazetarëve dhe punonjësve të medias nga 13 deri më 17 tetor. Burimi
[18] Reuters, 18 tetor 2026 — Rama, perspektiva e BE-së, e drejta e protestës dhe qëndrimi i Komisionit Evropian. Burimi
[19] ANSA, 18 tetor 2026 — Deklaratat e Ramës për dronin e dyshuar dhe ndërhyrjet e huaja: pretendime të paverifikuara në mënyrë të pavarur. Burimi
[20] RTSH Italiano, 19 tetor 2026 — Ministri Demo për sulmin ndaj Komisariatit të Policisë nr. 3. Burimi
[21] Le Monde, 17 tetor 2026 — Zhvillimi i Revolucionit të Flamingove që nga pranvera. Burimi
[22] Euronews, 19 tetor 2026 — Raportim mbi përplasjet e 18 tetorit; 28 persona të trajtuar nga shërbimet shëndetësore. Burimi
[23] Panorama, 18 tetor 2026 — Vendimet e gjykatës së Durrësit për 22 të ndaluar. Burimi
[24] Reuters, 17 tetor 2026 — Marjana Koceku, deputete e re disidente, dhe pjesëmarrja në protesta. Burimi
[25] European Centre for Press and Media Freedom, 19 tetor 2026 — Thirrje për mbrojtjen e gazetarëve gjatë protestave. Burimi
[26] RTSH Italiano, 19 tetor 2026 — Fjala e kryeministrit Rama në takimin me forcat e policisë. Burimi
[27] RTSH, 15 tetor 2026 — Bojkotime dhe protesta edhe në Divjakë dhe qendra të tjera. Burimi
Shënim redaksional. Fotografitë e Kristina Millonës (2018) dhe Albinfo-s (qershor 2026) mund të përdoren sipas kushteve të licencave Creative Commons të shënuara.
0 Comments